Mens

Ons mens zijn is zo vanzelfsprekend dat op de vraag: ‘Wat is dé mens?’ Het antwoord vaak begint met: ‘Euh, nou, ja, euh, ik bijvoorbeeld’, ondertussen alle hersenladen en luiken openen en dichtgedaan op zoek naar een compleet antwoord op de vraag. Misschien helpt Wikipedia, waar te lezen valt dat ‘mens’ een variant is op het woord ‘man’, teruggaat op een Indo-Europese stam van denken of meten, aan te treffen is in het Latijn als geest, verstand, geheugen of herinnering met een relatie in het Grieks, Sanskriet, Russisch, Iraans, Oudindisch en Hindi wat uiteindelijk de wetenschappelijke naam Homo sapiens heeft opgeleverd als dé “verstandige” of “wijze” mens. Beschrijft Wikipedia verder de anatomie, voortplanting, leeftijd, voedsel, mensheid, ontwikkeling van de menselijke beschaving en het vermogen om kennis over te dragen aan opvolgende generaties, is dit geen bevredigend antwoord op de vraag.

Google geeft 188.000.000 hits met een vermeldenswaardige van Bert Keizer: “wat is de mens? Ergens in de voorafgaande miljoenen jaren ontstond er leven op aarde. Dat was een betrekkelijk probleemloze ontwikkeling, totdat er tussen al het knorren, piepen, krassen, tsjilpen, brullen, hinniken, grommen en loeien plotseling een totaal ander geluid opklonk: de menselijke stem. Dat er één aap opstond die zich naast voortplanting ook nog met iets heel anders bezighield is een tot nog toe onverklaarbare gebeurtenis. Voor mij is filosofie de vraag wat we ermee aan moeten dat er tussen al die levensvormen eentje rondloopt die de boel op een volstrekt zinloze manier in de gaten heeft. Of meent te hebben.”

Wat Keizer aanstipt is dat dé menselijke stem een dissonantie is binnen het muziekstuk van de schepping, we vallen uit de toon. Als we dan iets met deze vraag aanmoeten komen we al snel uit bij de filosofie, maar ook de theologie, die elk vanuit hun eigen invalshoek hebben gezocht naar een antwoord zonder een eensluidend antwoord te hebben gevonden.

onder bewerking

 

 

 

********