Mens en Zin in Zijn

DNA

Verschillend verbonden

Jaren geleden schreef professor Hans Galjaard een boek met de titel: ‘Alle mensen zijn ongelijk’ en al weten we het, is het lastig daarmee om te gaan. Het zorgt ervoor dat groepen in de samenleving tegenover elkaar staan, die elk voor zich leefruimte vraagt. Want iedereen wil met al z’n culturele-, religieuze-, sociale-, seksuele-, gender-, fysieke- of leeftijdsverschil als mens van betekenis worden erkent en dat maakt het lastig, want hoeveel verschil kan de samenleving aan?

Voorbij het lastige speelt nog iets anders mee, namelijk dat de druk in onze maatschappij wordt opgevoerd en er steeds minder leefruimte overblijft voor al die verschillende mensen. We klampen ons daarom vast aan wat over is en sluiten de pechvogels buiten,. Terwijl het onnodig is, want zoals een vis de omvang van de zee niet kent, hebben wij geen idee van de omvang van de leefruimte.

Het is juist de ongelijkheid die de ruimte is waar we kunnen leven, het enige is dat we het idee moeten loslaten dat de leefruimte beperkt is, dat bepalen we zelf. Zo is dit gedicht van de Poolse dichteres en Nobelprijswinnaar  (1923-2012) de kern van de frustraties die we bijna allemaal voelen, zie voor meer.

Het Schrijven van een CV

Wat moet je doen?
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een c.v. insluiten.

Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.

Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data.

Van alle liefdes volstaat de echtelijk,
en van kinderen alleen die welke geboren zijn.

Wie jou kent is belangrijker dan wij jij kent.
Reizen alleen indien buitenlands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.

Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.

Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,
rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.

Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
hij voor wie jij doorgaat.

Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van de papiervernietigers.

Wislawa Szymborska